Blessure leed

Helaas heb ik er de afgelopen maanden ook een keer fors aan moeten wennen hoe het is om geblesseerd te zijn. Aanvankelijk leek het slechts wat overbelasting van mijn li knie, maar rustiger aandoen en ontzien gaf maar beperkte verbetering. Dus mijn bevriende fysiotherapeut Hans ingeschakeld, meestal helpt dat snel. Niet dit keer helaas.
Maar eerst nog een korte terugblik op 1e helft 2017. Herstel van marathon Valencia ging gewoon goed, rustig afgetrained en al spoedig kwam de planning voor Dublin marathon, 29 oktober 2017. Een mooi relatief vlak parcours, met een verwacht gunstig klimaat. En dat samen met een paar loopmaatjes, Michel (2x) en Stefan, zodat we nog wat Dublin vertier konden meemaken.

Op 17 april liep ik de halve marathon van Haarzuilens, rustig aan liep ik naar 1.55.45. Fungeerde als haas voor iemand die voor het eerst een halve zou lopen en graag onder de 2 uur wilde lopen. En een kleine maand later op 21 mei de LoopvanLeidsche Rijn, de 15 km., ook hierbij lekker gelopen naar een tijd van 1.14.32. Geen PR, maar best tevreden.

Gaandeweg in juni begon ik wat lichte klachten aan de voorzijde van mijn li knie te krijgen, maar ach, wat denk je, pijntje hier pijntje daar. Niet zeuren. Vakantie kwam er aan, maar ook tijdens de vakantie had ik toch het idee dat mijn knie niet echt beter werd, dit terwijl ik duidelijk minder liep. Eenmaal terug in Nederland liep ik op zondag 20 augustus ruim 19 km., richting marathon schema voor Dublin. Was in regio Soesterduinen en Amersfoort. Daags daarna bij fysiotherapeut was mijn linker knie fors gezwollen en een ernstig gezicht van Hans daarbij, schrok er zelf ook van. Rust, veel minder lopen en afwachten. Maar dat was helaas niet voldoende. Was het slijtage? Meniscus? Of een combinatie? Wat wel een beetje dom was bleek de staat van mijn schoeisel te zijn. Maar was dat het alleen? Met slechts nieuwe schoenen aanschaffen bleek ik er niet te zijn. Wel gedaan uiteraard. Veel hardlopen was er deze periode niet bij. De overtollige energie probeerde ik kwijt te raken door mijn racefiets te pakken. Tevens regelmatig samen met Lisette steeds langere wandelingen makend in de omgeving. Het was een goede training voor de stevige tochten die ons in Afrika over een paar maanden te wachten stonden.

Eind oktober toch naar Dublin gegaan, had tenslotte een startnummer en alles was geboekt. Samen met Michel C. aan de start en de eerste 7.43 km meegelopen. De sfeer en enthousiasme van het publiek was mooi. Kostte moeite om uit te stappen, maar was toch echt verstandiger. Daarna bij 40 km. punt weer ingestapt om andere Michel te assisteren tot aan de finish. Ben zelf nog nooit zo fris en helder gefinished bij een marathon, ook wel eens leuk. Het geheel in Dublin voor en na de marathon met elkaar was een leuke belevenis.

Na terugkomst in Nederland diagnostiek laten doen, eerst een gewone rontgen foto die gelukkig geen tekenen van slijtage liet zien, maar de MRI van 7 november liet helaas toch een binnen meniscusprobleem zien. Toch een tegenvaller maar wel een verklaring voor de klachten en het feit dat klachten blijven bestaan. Orthopaed bezocht met een korte maar krachtige boodschap: als u geopereerd wil worden dan is dat goed, maar garantie gaat u niet krijgen.

Probeerde te wennen aan het idee, wil ik blijven hardlopen en in welke intensiteit, hoe krijg ik de dingen rond een OK gepland? Half december hakte ik de knop door, klachten bleven bestaan en knie wilde maar niet slinken qua zwelling. Afspraak gemaakt om op 1 maart 2018 te laten opereren. Eerst gelukkig jan./febr. 2018 met vakantie waarbij de beklimming van een 3000 meter hoge bergvulkaan in Oost Congo op het programma staat. Dat was toch echt een prioriteit.
Het ging die periode wonderbaarlijk goed, klachten namen fors af, kon zelfs weer op mijn knieen hurken, iets wat maanden niet mogelijk was geweest. Wat was wijsheid aangaande wel/niet opereren? Heel voorzichtig begon ik half februari met hardlopen, 4-5 km per keer, van lieverlee uitbreiden naar meer km.. Al met al te weinig klachten (of is het motivatie ?) om te laten opereren, OK dus afgezegd. Van lieverlee meer km. makend, op 20 maart zelfs 10 km., met zeer weinig reactie.

Zou het dan toch zonder OK goed gaan komen? Durfde het bijna niet te geloven.

Marrakech 28 januari 2017

Mijn eerste loopwedstrijd in Afrika. En wel in Marokko. Relatief kort op de Marathon van Valencia kostte de voorbereiding van een halve marathon mij niet heel veel tijd.
Samen met Paul, mijn dochter Elsa haar vriend, zijn vader Etienne, en mijn vriend Louis stonden wij te samen met een paar duizend enthousiastelingen op de vroege ochtend van 28 januari aan de start van de halve marathon van Marrakech. De zon scheen volop die dag en was het bij aanvang om 8.30 een graad of 12, gaande de loop was ik heel blij dat ik zo minimaal mogelijk gekleed was. We liepen om de hele stad heen, eerst met uitzicht op de besneeuwde Atlas toppen, ongeveer 50 km van Marrakech vandaan, vervolgens zon in de rug en dat was heerlijk, merkte ik dat het lopen makkelijker ging. Aan mijn kilometer tijden was dat ook te zien, ging sneller. Werd warmer en warmer en na 1.50.07 kwam ik in goede conditie over de finish. Mijn hardloopshirt kon ik wel uitwringen van het zweet. Lisette en Karlijn stonden aan de finish ons op te wachten. Een omhelzing bleef achterwege om begrijpelijke redenen.
Paul liep zijn eerste halve marathon net boven de 2 min., en Etienne volgde kort daarna. Ook Louis kwam voldaan over de finish en was tevreden met zijn resultaat.

En nu op naar een volgende uitdaging: en dat wordt.... Dublin Marathon  op zaterdag 28 oktober 2017

Valencia Maraton 20 november 2016

Ben me ervan bewust dat ik niet een leger volgers heb, maar zij die mij wel volgen moeten gedacht hebben dat hij de marathon niet gelopen heeft. Gelukkig is het tegendeel waar. Alleen was het er nog niet van gekomen om een blog te schrijven. Inmiddels bijna 2 maanden geleden dat we met een groepje fanatiekelingen naar Valencia trokken. Speciaal voor hen die alleen in de tijd geïnteresseerd zijn, hierbij mijn eindtijd 3.59.11. Onder de 4 uur en daar was ik blij mee. Na Rotterdam april 2016, waar ik ruim boven de 4 uur en met heel veel moeite over de finish kwam was dit toch weer een goed resultaat. Al weer mijn zesde marathon.





Iedere marathon heeft zijn bijzonderheden. Dit keer was het bijzonder dat zowel bij de heenreis als ook bij de terugreis een aantal grote keniaanse marathonlopers in hetzelfde vliegtuig als wij zaten. Zo mocht ik de hand schudden van Geoffrey Mutai, winnaar van New York en Berlijn marathon. Tijdens de Valencia Marathon stapte hij halverwege uit. En op de terugvlucht zat ik zelfs naast de winnaar van de marathon, Victor Kipchirchir.

Links Geoffrey Mutai

links 3.59 en rechts 2.07

Citaat uit "Hardloopnieuws":

Bij de mannen is de winst voor Victor Kipchirchir met 2.07.39 u. Er zijn veel sterke Kenianen in Valencia, maar Kipchirchir heeft de beste benen. Er zijn 13 mannen met betere persoonlijke records dan de latere winnaar, plus debutanten met halve marathontijden vlot onder het uur in deze sterk bezette marathon. Geoffrey Mutai verdwijnt uit de race en de winnaar laat ook favorieten als Gilbert Yegon, Peter Kirui en de winnaar van vorig jaar John Mwangangi kansloos. De mannen lopen in het begin een hoog tempo met een doorkomst halverwege van 1.02.31 u. Op 40 kilometer zijn er nog drie kanshebbers voor de zege en Kipchirchir kan Yegon (2.08.04) en Kirui (2.08.12) kwijtspelen. Beide winnaars hebben dit jaar ook al een voorjaarsmarathon gewonnen en zij maken nu opnieuw flink progressie. Ayabei was de snelste in Barcelona en Kipchirchir in Santiago (Chili). In totaal zijn er 19.000 deelnemers in Valencia

Het herstel na de marathon verloopt goed, na de gebruikelijk paar dagen spierpijn. En na 1-2 weken gaat er weer langzaam gelopen worden. Op naar een volgende uitdaging, of beter gezegd een halve uitdaging. De halve marathon van Marrakech in Marokko staat voor zondag 29 januari 2017 op het programma.

Maraton Valencia Trinidad Alfonso 2016 voorbereiding bijna ten einde

Nog minder dan twee weken te gaan en dan sta ik voor de 6e keer aan de start van een marathon.





De voorbereiding de afgelopen drie maanden had de beste weersomstandigheden die je je maar kan voorstellen, de maanden augustus en september waren warm tot heel warm, zelfs de avonden. En in oktober was het ook nog heel aangenaam loop weer. Vooral het achterwege blijven van regen en wind maakte het eigenlijk perfect. De trainingen zijn ook goed verlopen, gelukkig geen enkele last van blessures en de lange duurlopen allemaal kunnen doen, vooral dit laatste aspect was tijdens de laatste voorbereiding voor Rotterdam marathon wat minder geweest. Heb de eerste weken tevens meer aandacht besteed aan bovenbeen krachttraining.

Stefan, Peter, Arjen, Bart, Bertus en Michel tijdens lange duurloop

Al met al de meeste trainingsuren ooit in een marathon voorbereiding kunnen maken, voor de cijfer freaks: de maand oktober spande de kroon met 27 1/2 uur echte looptraining, in september 22 uur en de maand augustus 14 uur. Totaal uitkomend op bijna 65 loopuren. Dat verdeeld over vier trainingsmomenten in de week. Het betekende wel een heel gepuzzel met de agenda en het inplannen van de andere gezinsactiviteiten. Waarvoor dank aan het thuisfront. Door de trainers van Athletic Point zijn we als groep goed begeleid afgelopen periode, ook daarvoor mijn dank.



Het aantal nog te zetten krulletjes in het schema is bijna voorbij. Slechts een paar kleine loopjes resteren.

Rotterdam Marathon.....de dag zelf...hoe het afliep.

Vol met energie en enthousiasme richting startvak, voorafgaand was de kleedruimte toegankelijkheid matig en uiteindelijk buiten verkleed en nog al wat drukte om in juiste startvak te komen.
Na het gebruikelijke "we never walk alone" het verlossende startschot. Via de Coolsingel, de Erasmus brug richting Feyenoord stadium en verder. Het voelde goed en ook de weersomstandigheden waren gunstig met redelijke temperatuur en weinig wind. Ook het eten en drinken ging volgens plan. Groot was mijn verbazing toen ik rond de 25 km. bij een licht vals plat moeheid en zwaarte in mijn bovenbenen ging voelen. Hoe kan dat nu?? Werd zelfs zo erg dat ik rond de 30 km even overwoog om uit te stappen bij de Coolsingel. Mijn hoop en ambitie om een nieuw PR te gaan lopen begon af te brokkelen. Toch weet ik nog heel goed dat ik besloot om rechts af te gaan richting Blaak, doorgaan dus voor de laatste 10 km.. Never give up weerklonk in mijn hoofd, denkend aan het filmpje van Drummond, de amerikaanse athletiek loper die tijdens een 400 meter een hamstring scheurde. Werd een moeizame 10 km., deed me denken aan mijn eerste marathon in New York. Aangemoedigd door het enthousiaste publiek in Rotterdam kwam de finish in zicht, afwisselend dribbelend, wandelend en opnieuw weer doorgaan. Met netjes hardlopen had het weinig meer te maken. Zag een tijd binnen de 4 uur voorbijgaan en dan maakt het eigenlijk ook niet zo veel meer uit. Uiteindelijk al filmpjes en foto's makend de finish passerend. Ook wel eens leuk. Eindtijd: Mijn tijd was op zich helemaal niet zo slecht, maar toch.......mijn doel niet echt gehaald. Vond het wel opvallend dat ik vrij snel weer bij mijn positieve was, echt uitgeput was ik niet, was vooral het zware en nog eens zware gevoel in mijn bovenbenen. Die wilden echt niet verder.
Leuk moment was wel dat aan de finish Ahmed Aboutaleb, burgemeester van R dam stond om finishers te feliciteren en ze een hart onder de riem te steken. Nu dat laatste had ik wel nodig.

De dagen en eigenlijk ook weken daarna heb ik me suf geprakkiseerd hoe het zo heeft kunnen gebeuren. Toch een te snelle eerste helft? Te weinig gegeten of gedronken? Te weinig lange duurlopen gelopen? Of te weinig kracht/spiervolume bovenbenen? Of leeftijd? Of een combinatie? Zijn er factoren die ik kan beïnvloeden? Met een aantal mensen in mijn omgeving gesproken en eenduidige oorzaak zal er niet zijn.

Hoe verder, was dit nu mijn vijfde en tevens laatste marathon geweest. Eerst maar de normale herstelperiode na een marathon afwachten. En dat herstel ging goed en dan gaat her van lieverlee toch weer borrelen. In de omgeving worden plannen voor een najaarsmarathon gemaakt.
Na veel wikken en wegen knoop doorgehakt, 20 november 2016: 36 MARATON VALENCIA TRINIDAD ALFONSO.

Rotterdam Marathon 2016 parcour

Voor de volledigheid van het verhaal de route in beeld. Kwam op de expo nog een collega tegen, Gerard H.:  voor al uw vragen en loop problemen.

Het feest kan beginnen, ben er klaar voor. Morgenochtend 7.51 met de trein van Vleuten naar dit keer niet Goejanverwelle maar Rotterdam, Het "we never walk alone" begint al langzaam in mijn hoofd te klinken.

Rotterdam marathon 10 april 2016

Het aftellen is begonnen, nog minder dan 24 uur voor de start van mijn 5e marathon. Het lijkt routine te worden, maar dat is het zeker niet. Weliswaar ga ik Rotterdam voor de 2e keer doen, maar het is en blijft gewoon een hele lange afstand. Gisteren mijn startnummer opgehaald.  

....the Wall of fames......

...snelle haas voor de laatste 200 meter....