New York, here we come!

New York, here we come!



Als je op de onderste link van Youtube klikt kom je bij de prachtige live weergave van A Heart in New York van Simon and Garfunkel, opgenomen tijdens the Concert in Central Park op 19 september 1981.

Het Central Park in New York zal de finisch plek zijn van de NYC Marathon.

www.youtube.com/watch?v=DK81edShkXI&feature=player_embedded

Voorbereiding Marathon

 Wat komt er zo al voor kijken als iemand een marathon wil gaan lopen.
Zal het beschrijven zoals het bij mij zelf is gegaan.




Zelf ben ik pas een jaar of zes serieus aan het hardlopen, paar keer een 10 km gedaan, gevolgd door een aantal halve marathons. Je begint dan wedstrijd gevoel te ontwikkelen en ook het naar een loopevenement toeleven. De sprong naar een hele marathon maken is toch een hele grote sprong.

Ben in december 2011/januari 2012, nadat ik het besluit genomen had, serieus met de voorbereiding begonnen.



 Voorlichtingsbijeenkomst november 2011

Het thuisfront moet achter je staan, dat is voorwaarde nummer een. Een zekere mate van gezondheid is prettig als uitgangspunt. Mijn erfelijk materiaal is niet belast met hart of vaatziekten op jonge leeftijd en ook houd ik er een gezonde leefstijl op na, heb geen overgewicht, en vooral het feit dat ik nooit gerookt hebt is een gunstige uitgangspositie. Maar dit is geen zekerheid dat je niet iets naars overkomt. Of dat je de lange trainingen vol kunt houden.

Voordat ik definitief tot deelname besloot voelde ik het als een verantwoordelijkheid naar mezelf en mijn gezin om mij cardiologisch na te laten kijken en zo geschiedde. De paar honderd acute hartdoden per jaar in Nederland tijdens sportactiviteiten laten mij ook niet onberoerd. Gelukkig was alles in orde en het heeft mij zonder meer een vertrouwd gevoel gegeven, het maakte dat ik ook in het donker met een gerust hart trainde en nog durfde te versnellen aan het eind van een lange training, ook al gutste het zweet eruit. Als mooie bijkomstigheid wist ik na de maximale inspanningstest mijn hoogst te bereiken hartfrequentie. Ben me er wel van bewust dat het nog steeds geen absolute zekerheid geeft, maar toch je moet ergens een grens stellen aan wat je vooraf allemaal wilt onderzoeken, luisteren naar de signalen van het lichaam blijft heel belangrijk. Voorzorgsmaatregelen houden ook in dat als je grieperig bent je zeker niet voluit moet training daar dit een hartspieronsteking met fatale gevolgen kan geven.
Met de huidige oktober maand en de snotneuzen en hoestende mensen rondom ons, is dit een punt van zorg, tot op heden is dit gelukkig aan me voorbij gegaan. Indien je koorts zou hebben op de dag van de marathon kun je het eigenlijk wel vergeten.

Zeer belangrijk is ook dat je voldoende tijd hebt, veel tijd, steeds meer tijd naarmate de maand van de marathon dichterbij komt. En tijd is schaars en kostbaar, werk en gezin slokken de meeste tijd van mij op. Was afgelopen jaren al langzaam bezig om geen nieuwe bestuursfuncties erbij te nemen, was dit zelfs aan het afbouwen en van lieverlee geeft dat toch wat extra ruimte op de avonden. Je gaat nog efficienter met je tijd om, passen en meten, plannen en regelen. Had inmiddels al een vaste woensdagavond dat ik naar de loopclub ging, maar gedurende het jaar moest er per week nog 2 - 3 momenten gevonden worden om te lopen. Hardlopend naar de hockeywedstrijd van je kinderen of hardlopend naar een vergadering en dan je verontschuldigen voor de geur van inspanningszweet.

Op verschillende momenten in het jaar hadden we gezamelijke bijeenkomsten met de gehele groep, zoals in augustus in Papendal waar Gerard Nijboer ons de kneepjes van het marathon bij bracht. Het was een dag om nooit te vergeten, vooral door de 1 1/2 uur die we in de stromende regen over de drijfnatte en deels modderige paden in het bos gelopen hebben.

v.l.n.r. Gerard Peek, Peter van Liere en Gerard Nijboer


Opgeteld vanaf de 2e helft januari 2012 tot en met eind september 2012 heb ik rond de 1250 kilometer afgelegd. Startend in de begin maanden dit jaar met 100 - 130 km per maand, naar in de zomermaanden rond de 150 km en de maand september 190 kilometer. Met ongeveer een snelheid van 10 km. per uur kom je dan op 125 uur lopen in minder dan 9 maanden. Omkleden, douchen en afhankelijk van de aard van de training hersteltijd komt daar nog boven op.
Goed materiaal is eveneens belangrijk. Het belang van goed schoeisel kan niet vaak genoeg benadrukt worden, zie ook mijn verhaal over blessures van 15 oktober. Goedzittende kleding, ademend bij voorkeur, aangepast aan de weersomstandigheden, niet alleen in de zomermaanden, maar ook bij 10 - 15 graden vorst zoals we in de maand februari hadden. Een stopwatch horloge en dan in combinatie met een hartslagmeter mag niet ontbreken. Naar mate de trainingen langer werden moet er gedronken en gegeten worden tijdens het lopen, als je dit nalaat voel je je krachten snel afnemen, je lichaam en vooral de spieren vragen om snel opneembare koolhydraten. Water aangevuld met energie zoetstof, high energie gels, er is van alles verkrijgbaar en dat moet je gaandeweg uitproberen hoe je lichaam er op reageert.

Doorzettingsvermogen, soms een beetje afzien en jezelf een doel stellen, ook dat hoort bij de voorbereiding.

Tenslotte, als jullie dit verhaal op dit blog aanspreekt kijk dan nog eens naar het onderwerp over de sponsormogelijkheid aan het WKZ en Aktie voor Aktie.

"Ik moet en zal 'm lopen" Citaat NRC 16 oktober 2012

Onderstaand artikel stond 16 oktober 2012 in de NRC, het past goed in de reeks van berichten die ik zelf  de afgelopen weken geschreven, veel is voor mij herkenbaar.

                                 





Integraal overgenomen NRC 16 oktober 2012

  

Blessure, lichte paniek...

Het moest een keer gebeuren, een blessure en meteen een lichte mate van zorg of paniek.

Weet nog goed dat toen ik in december 2011 in de voorbereiding voor de 10 km Linschotenloop was, ik een pijnlijke aanhechting in mijn voet had , die naar bleek uit een kramp in mijn knieholte kwam. De fysiotherapeut, laten we hem Hans of Jelle noemen, behandelde mij vakkundig en bij het laatste consult zei Hans heel optimistisch dat dit waarschijnlijk niet de laatste keer geweest was dat ik hen nodig zou hebben.
En ja hoor, 10 maanden later hebben ze gelijk gekregen. Had tot die tijd nauwelijks ergens iets gevoeld, licht gevoelige achillespezen, beetje pijn kuiten en dat was het eigenlijk wel. De achillespezen zijn "verholpen" door nieuwe schoenen aan te schaffen, mijn toch vrij dure schoenen waren binnen een jaar behoorlijk afgesleten aan de zolen, had er dan ook al meer dan 1000 km mee afgelegd.
Maar terug naar mijn blessure. Afgelopen week in vier verschillende trainingen 70 km gelopen en tijdens de laatste van 22 km. voelde ik mijn re lies wat gaan trekken. Wel gewoon uit kunnen lopen, maar de dag daarna was het echt pijnlijk ter plaatse. En dat met nog even drie weken te gaan en de zwaarste trainingsweek aanstaande.
Wat doe je dan, juist je fysiotherapeut vragen, het kwam goed uit dat ik een rustweekend had gepland en daardoor een paar dagen niet kon trainen  tesamen met ijs massage en de spierregio soepel houden moest uitkomst geven. En met deze therapie lijkt het zich goed te ontwikkelen. Vandaag in rustig tempo 10 km gelopen en dat ging probleemloos, denk dat het toch even een te zware week is geweest. Nu maar hopen dat het zich verder goed ontwikkeld, maar gewaarschuwd ben ik wel.

Zo hoorde ik van iemand die ook naar NY gaat dat hij kort geleden een zweepslag had gekregen, dan moet je echt 1-2 weken nauwelijks trainen, zo iets is in dit stadium nauwelijks meer in te halen.

En zo is er weer een week voorbij, nog 3 weken te gaan tot de 4e november 2012, de spanning stijgt.

Waar komt de Marathon vandaan?

Waar komt de marathon vandaan?

De marathon is een van de populairste afstanden die overal ter wereld wordt gelopen. Elk jaar worden er honderden wedstrijden georganiseerd. Maar wie heeft ooit besloten om hardloopwedstrijden te houden over een afstand van exact 42,195 km?

Om te beginnen is Marathon een stadje in Griekenland en de locatie van de beroemde Slag bij Marathon in 490 v. Chr., toen de invasiemacht van de Perzen werd verslagen door de Atheners. Volgens de legende werd de boodschapper Pheidippides teruggestuurd naar Athene met het nieuws van de overwinning. Hij rende de hele afstand zonder te stoppen en riep bij aankomst: "We hebben gewonnen!" voordat hij in elkaar zakte en door uitputting overleed.

Pheidippides is niet alleen de eerste marathonloper, maar meteen ook de eerste marathondode. Zoals bekend overlijden er nog wel eens mensen tijdens een marathon, de schatting is 1 - 2 per 100.000 duizend lopers. Als Pheidippides in onze tijd had geleefd had hij kunnen weten dat extreme inspanning en dat bij warme, griekse, omstandigheden leid tot veel vocht verlies, vooral aan het einde van een marathon kan dit leiden tot uitdroging met als gevolg indikken van het bloed en het makkelijker ontstaan van stolsels in bijvoorbeeld het hart met fatale gevolgen. Kan ook zijn dat hij een aangeboren hartafwijking had, waardoor een fatale ritme stoornis ontstaat, of afwijkende kransslagaders, iets wat alleen met moderne onderzoekingen gevonden kan worden. Het verhaal uit de oudheid vertelt ons niet of Pheidippides onderweg voldoende gedronken heeft. Als hij dit laatse wel had gedaan, dan had het zijn kans op overleven sterk vergroot.

 

Of dit echt gebeurd is of niet, is een ander verhaal (historici zijn het er niet over eens), maar de weg van Marathon naar Athene is inderdaad 42 kilometer lang. Aan het einde van de 19e eeuw ontstond pas het idee om een wedstrijd over deze afstand te houden.

De moderne marathon is ook op een andere manier verbonden met het oude Griekenland, namelijk via de Olympische Spelen. De Grieken hielden om de vier jaar Olympische Spelen, een festival dat bestond uit atletiekwedstrijden en plaatsvond in Olympia, ter ere van Zeus. Er bestaan diverse legenden over de oorsprong van deze traditie, maar waarschijnlijk begonnen de spelen in de 8e eeuw v. Chr. en werden vervolgens meer dan duizend jaar lang gehouden.





Peter op trainingskamp in het Olympia Stadion te Olympia net na de start
vanaf de oude startlijn, verder v.l.n.r zijn loophazen Noa, Jonne, Luco en Elsa

 
De Olympische traditie werd in de 19e eeuw nieuw leven ingeblazen in Europa, en er werd besloten ook een langeafstandsloop in het programma op te nemen: de marathon. De man aan wie dit idee wordt toegeschreven, heet Michel Bréal, een Franse filoloog die het idee voorlegde aan de oprichter van het Internationaal Olympisch Comité, Pierre de Coubertin.

En zo werd in 1896 tijdens de eerste moderne Olympische Spelen in Griekenland, de eerste marathonwedstrijd gelopen. Zeventien lopers namen deel aan de wedstrijd waarvan slechts negen de finish haalden. De wedstrijd werd gewonnen door de Griek Spyridon Louis. Deze wedstrijd ging overigens over een afstand van 40 km.

De officiële afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd voor het eerst gelopen bij de derde Olympische Spelen, die van 1908 in Londen. Toen werd de oorspronkelijke afstand van 25 mijl verlengd naar 26 mijl, dit om louter organisatorische redenen ten gevolge van een verzoek van het Britse koningshuis. De afstand kwam enigszins overeen met die van de eerste Griekse marathon: 42 km en 195 meter, de afstand tussen de start op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de Koninklijke tribune in het White City Stadion in West-Londen was uitgezet.
Op de volgende Olympische Spelen werd er echter weer een andere afstand gelopen, en pas 12 jaar later werd internationaal definitief vastgelegd dat de marathon over 42 km en 195 meter verlopen zou moeten worden.

De marathon werd al snel razend populair, maar bleef tot ver in de tweede helft van de 20e eeuw een evenement alleen voor mannen. Dit leidde tot steeds meer protest van vrouwelijke atleten. Soms waren er vrouwen die onofficieel de marathon liepen, zoals Kathrine Switzer, die in 1967 de marathon van Boston uitliep.

Het zou toch nog tot 1984 duren voordat de marathon voor vrouwen werd opgenomen als Olympisch onderdeel. In dat jaar werd in Los Angeles de Amerikaanse hardloopster Joan Benoit de eerste vrouw die een Olympische marathon won.

In 2010 vierde de wereld de 2500e verjaardag van de marathon. Wereldwijd worden er elk jaar honderden marathons georganiseerd, en het aantal vrouwelijke deelnemers blijft stijgen. Er zijn tegen woordig tal van hardloopevenementen uitsluitend voor vrouwen.

Bovenstaande informatie komt van Dutch Dunners en de Atletiekunie / ASICS, behalve het cursieve gedeelte en de getoonde foto.

Sponsorproject NYC Marathon

Beste lezers,

Om de NYC Marathon extra glans te geven hebben we als groep een goed doel er aan gekoppeld.
Dit zal zijn de Vereniging Vrienden van het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht.  Deze vereniging stelt zich tot doel zeer zieke kinderen een zo'n aangenaam mogelijk verblijf in het ziekenhuis te geven tijdens de strijd tegen hun ziekte.

Persoonlijk koppel ik ook de locale vereniging Aktie voor Aktie hieraan. De verdeling van de sponsorbedragen zal op 50/50 basis zijn.

Aktie voor Aktie is een vereniging onstaan op initiatief vanuit de plaatselijke bevolking van Vleuten-De Meern. Al bijna 30 jaar werken vrijwilligers uit onze gemeenschap aan dit doel. In die jaren is veel hulp geboden in diverse gebieden van de derde wereld, vooral in Noord-Oost Brazilie.

Jullie bijdragen zijn welkom ofwel in de daarvoor bestemde bus op de Huisartsenpraktijk De Weerark aan de Zandweg 147 te De Meern ofwel door een bedrag over te maken op rekening nummer 3414.22.967 van Aktie voor Aktie, onder vermelding van Marathon NY Peter van Liere.

Ik hoop en verwacht dat alle steun en support (zowel moreel als financieel) mij door de moeilijke momenten tijdens de marathon zullen slepen!

Waarom een marathon?

Ja, waarom een marathon. En dan voor iemand die ruim de 50 jaar gepasseerd is.

Je bewijzen soms? Voor je vrouw en kinderen, voor jezelf of voor je vrienden en nog verder weg de rest van de wereld? Jezelf een doel stellen? Of gewoon omdat je het leuk vind. Wel dat laatste valt soms zwaar tegen, in de koude en sneeuw lopen, of in de regen of bij 30 graden een berg op in Corsica., dat is eigenlijk helemaal niet leuk. Een paar jaar geleden met een groep de Kilimandjaro in Tanzania beklommen, ook een uitdaging of beter gezegd een project. Heeft zeker raakvlakken met het voornemen om een marathon te gaan lopen.

Al schrijvend de komende tijd kom ik er mogelijk meer en meer achter van het waarom. Misschien toch wel omdat het leuk is, een kick geeft, de spanning, de fysieke prestatie, de grenzen van de mogelijkheden van je lichaam zoeken. Met die zaken zijn vele mensen op allerlei manieren bezig, of het nu bungee jumpen is of klimmen naar de toppen van de Himalaya. Bij mij gold altijd wel dat ik een zekere mate van controle over de situatie wilde houden, je zou kunnen zeggen met de benen op de grond wil blijven. De Kilimandjaro was zo'n voorbeeld, touwen en hangen in stijgijzers was niet nodig. Wel motivatie en af kunnen zien bij moeilijke fysieke omstandigheden.

Al een paar jaar droomde ik van een marathon lopen, maar blessures op diverse plaatsen of  maar nauwelijks de finisch van een halve marathon halend, maakte mij steeds weer wakker uit die droom.  De kalender jaren, anders gezegd, mijn leeftijd, ging ook meer en meer meespelen. Moest het maar uit mijn hoofd zetten en tevreden zijn met een paar halve marathons van onder de 2 uur. Had me daar min of meer wel bij neergelegd. En toch sta ik nu ingeschreven voor NYC Marathon 2012, heb een startbewijs, heb inmiddels de nodige kilometers afgelegd. Hoe kan dat zo?

Oktober 2011 vroeg Lea v. D., die ik nog kende sinds de tijd van de lagere school in De Meern of ze me mocht intervieuwen om de spits af te bijten in een nieuwe rubriek van de locale krant "de Brug", mensen die door hun werk bekend zijn in De Meern, maar waar de gemiddelde Merenees niet zoveel van zijn/haar achtergrond weet. Tijdens dat intervieuw vroeg Lea naar een wens voor de toekomst. Het artikel vinden jullie hieronder:

Via via kwam deze informatie bij Gerard Peek, die bezig was een groep te formeren om in november 2012 de marathon New York te gaan lopen, zelfs mensen die nog nooit gelopen hadden konden intekenen. Het logistieke deel zou allemaal geregeld worden en Gerard zou de begeleiding en de coaching op zich nemen. Gerard vroeg mij of ik belangstelling had. Dat was even moeilijk. Besefte dat het now or never zou zijn. Waar ga ik de tijd vandaan halen, hoe vertel ik het Lisette, hoe zal ze reageren, kan ik het wel? Ben ik wel gezond genoeg. Kortom, vele vragen en afwegingen. Wordt vervolgd.

Tenslotte, hoe was de afgelopen trainingsweek? Na de Singelloop was het herstel goed, de dinsdag rustig 13 km gelopen, woensdag op de baan intervaltraining 15 km. en donderdag wederom rustig 15 km. Vandaag, zondag extra lange duurloop, ruim 27 km en dat in 2.42 uur, het bracht me tot Haarzuilens en nog wat verder. De marge van mijn te halen eindtijd begint in beeld te komen. Het weer was ideaal, 15 graden, nauwelijks wind en een flauw zonnetje. Voor de getallenfreaks: het calorieverbruik was ongeveer 1900 calorieen, mijn gemiddelde hartfrequentie was 143 slagen/minuut. Je moet dan weten dat mijn maximaal te bereiken hartfrequentie 183 slagen per minuut is. Idealiter had ik getrained in zone 5, dwz 50 slagen onder mijn maximale hartfrequentie, zat daar iets boven, maar dat is eigenlijk al het hele jaar zo.

Nog wat getallen: mijn gewicht was na deze duurloop 1 1/2 kg minder en vanochtend was mijn rusthartfrequentie 49 slagen per minuut. Tijdens de duurloop heb ik 750 ml. energiehoudend vocht gedronken. Nog vier weken te gaan!!