donderdag 25 oktober 2012

New York Marathon "weetjes"

Voor ik het weet is het 4 november en sta ik bij de Verrazano Bridge te luisteren naar “New York, New York” van Frank Sinatra in afwachting van het kanon waarmee het startschot wordt gegeven.


De New York City Marathon, ook wel de New-York-Marathon, of de ING New York City Marathon, vernoemd naar de huidige sponsor, behoort samen met de Boston Marathon en de Chicago Marathon tot de grootste hardloopevenementen van de Verenigde Staten. De laatste jaren vindt de wedstrijd plaats op de eerste zondag van november.
Bij de mannen won de Amerikaan Bill Rodgers de marathon vier keer op rij, bij de vrouwen was dat de Noorse Grete Waitz die hem maar liefst negen keer met twee onderbrekingen, doordat ze niet deelnam, won.
Voor de wedstrijd geldt een tijdslimiet van 8 uur en 30 minuten. De deelnemers moeten minimaal 18 jaar zijn op de dag van de wedstrijd. Vanwege de grote populariteit van de wedstrijd worden startnummers via een loting uitgedeeld. Hierbij krijgen lopers die in het verleden de wedstrijd al eens gelopen hebben prioriteit. Snelle lopers kunnen op grond van hun prestaties een startgarantie krijgen.
Er is ook een rolstoel- en handbike-wedstrijd

Geschiedenis
De marathon wordt sinds 1970 georganiseerd door de New York Road Runners. De eerste loop vond plaats op 13 september 1970 en hieraan namen 127 hardlopers deel. Hiervan bereikten 55 de finish. De wedstrijd werd gewonnen door Gary Muhrcke met een tijd van 2:31.38. Een jaar later nam er voor het eerst een aantal vrouwen deel aan de marathon.
In 1977 was de New York City Marathon met 4821 deelnemers de grootste ter wereld. In dat jaar wonnen Bill Rodgers en Miki Gorman voor de tweede maal in een tijd van respectievelijk 2:11.28 en 2:39.11.
In 1979 werd voor het eerst prijzengeld uitgekeerd, hoewel er wel startgelden werden uitgekeerd aan een aantal toplopers vanwege hun publiciteitswaarde. In datzelfde jaar werd Scott Black, een negenjarige jongen, de jongste loper die de marathon uitliep. Hij liep hem in 4 uur en 24 minuten. Het volgende jaar besloot de organisatie om een minimumleeftijd in te voeren van achttien jaar.
Het aantal deelnemers bleef in de loop der jaren groeien. Ook het aantal toeschouwers nam bij elke loop toe. In 1994 was het aantal deelnemers al gestegen tot 30.000.
In 2000 werd het evenement verrijkt met een rolstoeldivisie en een handbikedivisie. Sinds 2000 worden de elitevrouwen ongeveer een half uur eerder weggeschoten dan de elitemannen en de rest van het veld.
Sinds 2006 behoort de wedstrijd ook tot de World Marathon Majors. In 2010 finishten 44829 atleten, waarvan 16072 vrouwen en 28757 mannen.
Voor de in 1994 gestorven organisator Fred Lebow is een standbeeld opgericht in Central Park.

Parcours
Tussen 1970 en 1975 vond de wedstrijd plaats in het Central Park. In 1976 werd de wedstrijd verlegd naar de vijf stadsdelen (boroughs) van New York City, namelijk: Staten Island, Brooklyn, Queens, The Bronx en Manhattan.
De wedstrijd begint op Staten Island en gaat dan de eerste mijl omhoog over de nabijgelegen Verrazano-Narrows Bridge. Deze eerste brug heeft een spanwijdte van 3 km en 12 rijbanen, waarvan zes bovendeks en zes benedendeks. In totaal telt het parcours vijf bruggen.
Na de brug loopt het parcours omlaag en elf mijl door het stadsdeel Brooklyn. Hierbij worden de buurten Bay Ridge, Sunset Park, Park Slope, Bedford-Stuyvesant, Williamsburg en Greenpoint aangedaan. Aangekomen op 4th Avenue lopen de deelnemers een lang recht stuk richting de herkenbare Williamsburgh Savings Bank Tower, Brooklyns hoogste wolkenkrabber.
Bij de '11 mile' vervolgt het parcours onder de Williamsburg Bridge door. Daarna gaat het richting Queens en halverwege de marathon wordt de Pulaski Bridge overgestoken. Na 2,5 mijl in Queens, steken de atleten de East River over en vervolgen de route richting de Queensboro Bridge. Deze brug verbindt Long Island City, Queens met Manhattan en komt daarbij over Roosevelt Island. Het beklimmen van deze brug wordt als moeilijkste onderdeel van deze marathon ervaren. Aan de overzijde op 1st Avenue in Manhattan worden de deelnemers opgewacht door een grote hoeveelheid toeschouwers.
Rond de '20 mile' passeren de hardlopers de Willis Avenue Bridge, de vierde brug in het parcours. Deze brug verbindt Manhattan met de Bronx. De Bronx wordt weer verlaten via de Madison Avenue Bridge, met rechts uitzicht op het Yankee Stadium, om vervolgens weer terug te keren naar Manhattan.
In Manhattan gaat het over 5th Avenue richting Central Park en gaan de lopers het park door om het vervolgens aan de zuidzijde te verlaten. Na een stukje buiten het park gelopen te hebben, keren ze weer terug naar het Central Park op weg naar de finish vlak bij 67th Street/Central Park West ter hoogte van het restaurant Tavern on the Green.


Ondanks dat de officiële stukken van de marathon spreken over mijlen, bevinden de tijdregistratiematten zich op elk vijf kilometerpunt. Alle atleten dragen een chip, die de tijd registreert bij het passeren van de matten. Hierdoor is het ook mogelijk, dat tijdens deze wedstrijd een wereldrecord op de 20 km of de 30 km wordt gemeten. Ook kan het systeem email notificaties versturen met de tussentijden.
In vergelijking met snellere parcoursen, zoals Berlijn, Rotterdam, Frankfurt of Keulen, wordt er door elitelopers op deze marathon twee minuten langzamer en door trimlopers vijf tot tien minuten langzamer gelopen.

Parcoursrecords
Afstand
Naam
Land
Tijd
Jaar
Marathon mannen
 ETH
2:07.43
2001
Marathon vrouwen
 KEN
2:22.31
2003


Bovenstaande tekst met dank aan wikipedia en de foto met dank aan Rob Druppers hardloopzaak Leidse Rijn/De Meern

 Nederland staat in de top 6 van alle
117 landen als het gaat om de meeste deelnemers
(buiten USA) die hebben meegedaan aan de ING NYC
Marathon 2011! Het lijstje ziet er als volgt uit:
1) Italie (3343 deelnemers)
2) Frankrijk (3118 deelnemers)
3) Canada (1213 deelnemers)
4) Duitsland (1992 deelnemers)
5) Engeland (1827 deelnemers)
6) Nederland (1601 deelnemers)




zondag 21 oktober 2012

De zwaarste week.....is voorbij.


De laatste van een cylus van 3 weken met aan het einde een zware week hebben gehad. Meteen maar de getallen en cijfers.  Deze week ruim 70 kilometer gelopen over 4 trainingen met als maximale afstand vandaag 31.5 kilometer in ruim 3 uur gelopen. En het mooie is dat het goed ging, had energie en kracht over en moest me inhouden om  niet langer te lopen. Vorige week wat zorgen om een lichte blessure, maar met beleid en iets rustiger aan en de deskundige handen van de fysiotherapeut lijkt het allemaal mee te vallen.
Nog een getal, tijdens de ruim 3 uur lopen ongeveer 2100 calorien verstookt. Gelukkig kon ik tijdens het lopen mijn vocht en energie huishouding goed aanvullen.

Na de training werden we nog in passende oranje kleding outfit voor NY aangekleed.
Het echte aftellen is begonnen, nog twee weken te gaan.


New York, here we come!

New York, here we come!

Als je op de onderste link van Youtube klikt kom je bij de prachtige live weergave van A Heart in New York van Simon and Garfunkel, opgenomen tijdens the Concert in Central Park op 19 september 1981.
Het Central Park in New York zal de finisch plek zijn van de NYC Marathon.



zaterdag 20 oktober 2012

Voorbereiding Marathon

 Wat komt er zo al voor kijken als iemand een marathon wil gaan lopen.
Zal het beschrijven zoals het bij mij zelf is gegaan.


Zelf ben ik pas een jaar of zes serieus aan het hardlopen, paar keer een 10 km gedaan, gevolgd door een aantal halve marathons. Je begint dan wedstrijd gevoel te ontwikkelen en ook het naar een loopevenement toeleven. De sprong naar een hele marathon maken is toch een hele grote sprong.
Ben in december 2011/januari 2012, nadat ik het besluit genomen had, serieus met de voorbereiding begonnen.


 Voorlichtingsbijeenkomst november 2011
Het thuisfront moet achter je staan, dat is voorwaarde nummer een. Een zekere mate van gezondheid is prettig als uitgangspunt. Mijn erfelijk materiaal is niet belast met hart of vaatziekten op jonge leeftijd en ook houd ik er een gezonde leefstijl op na, heb geen overgewicht, en vooral het feit dat ik nooit gerookt hebt is een gunstige uitgangspositie. Maar dit is geen zekerheid dat je niet iets naars overkomt. Of dat je de lange trainingen vol kunt houden.

Voordat ik definitief tot deelname besloot voelde ik het als een verantwoordelijkheid naar mezelf en mijn gezin om mij cardiologisch na te laten kijken en zo geschiedde. De paar honderd acute hartdoden per jaar in Nederland tijdens sportactiviteiten laten mij ook niet onberoerd. Gelukkig was alles in orde en het heeft mij zonder meer een vertrouwd gevoel gegeven, het maakte dat ik ook in het donker met een gerust hart trainde en nog durfde te versnellen aan het eind van een lange training, ook al gutste het zweet eruit. Als mooie bijkomstigheid wist ik na de maximale inspanningstest mijn hoogst te bereiken hartfrequentie. Ben me er wel van bewust dat het nog steeds geen absolute zekerheid geeft, maar toch je moet ergens een grens stellen aan wat je vooraf allemaal wilt onderzoeken, luisteren naar de signalen van het lichaam blijft heel belangrijk. Voorzorgsmaatregelen houden ook in dat als je grieperig bent je zeker niet voluit moet training daar dit een hartspieronsteking met fatale gevolgen kan geven.
Met de huidige oktober maand en de snotneuzen en hoestende mensen rondom ons, is dit een punt van zorg, tot op heden is dit gelukkig aan me voorbij gegaan. Indien je koorts zou hebben op de dag van de marathon kun je het eigenlijk wel vergeten.

Zeer belangrijk is ook dat je voldoende tijd hebt, veel tijd, steeds meer tijd naarmate de maand van de marathon dichterbij komt. En tijd is schaars en kostbaar, werk en gezin slokken de meeste tijd van mij op. Was afgelopen jaren al langzaam bezig om geen nieuwe bestuursfuncties erbij te nemen, was dit zelfs aan het afbouwen en van lieverlee geeft dat toch wat extra ruimte op de avonden. Je gaat nog efficienter met je tijd om, passen en meten, plannen en regelen. Had inmiddels al een vaste woensdagavond dat ik naar de loopclub ging, maar gedurende het jaar moest er per week nog 2 - 3 momenten gevonden worden om te lopen. Hardlopend naar de hockeywedstrijd van je kinderen of hardlopend naar een vergadering en dan je verontschuldigen voor de geur van inspanningszweet.

Op verschillende momenten in het jaar hadden we gezamelijke bijeenkomsten met de gehele groep, zoals in augustus in Papendal waar Gerard Nijboer ons de kneepjes van het marathon bij bracht. Het was een dag om nooit te vergeten, vooral door de 1 1/2 uur die we in de stromende regen over de drijfnatte en deels modderige paden in het bos gelopen hebben.

v.l.n.r. Gerard Peek, Peter van Liere en Gerard Nijboer

Opgeteld vanaf de 2e helft januari 2012 tot en met eind september 2012 heb ik rond de 1250 kilometer afgelegd. Startend in de begin maanden dit jaar met 100 - 130 km per maand, naar in de zomermaanden rond de 150 km en de maand september 190 kilometer. Met ongeveer een snelheid van 10 km. per uur kom je dan op 125 uur lopen in minder dan 9 maanden. Omkleden, douchen en afhankelijk van de aard van de training hersteltijd komt daar nog boven op.
Goed materiaal is eveneens belangrijk. Het belang van goed schoeisel kan niet vaak genoeg benadrukt worden, zie ook mijn verhaal over blessures van 15 oktober. Goedzittende kleding, ademend bij voorkeur, aangepast aan de weersomstandigheden, niet alleen in de zomermaanden, maar ook bij 10 - 15 graden vorst zoals we in de maand februari hadden. Een stopwatch horloge en dan in combinatie met een hartslagmeter mag niet ontbreken. Naar mate de trainingen langer werden moet er gedronken en gegeten worden tijdens het lopen, als je dit nalaat voel je je krachten snel afnemen, je lichaam en vooral de spieren vragen om snel opneembare koolhydraten. Water aangevuld met energie zoetstof, high energie gels, er is van alles verkrijgbaar en dat moet je gaandeweg uitproberen hoe je lichaam er op reageert.

Doorzettingsvermogen, soms een beetje afzien en jezelf een doel stellen, ook dat hoort bij de voorbereiding.

Tenslotte, als jullie dit verhaal op dit blog aanspreekt kijk dan nog eens naar het onderwerp over de sponsormogelijkheid aan het WKZ en Aktie voor Aktie.

woensdag 17 oktober 2012

"Ik moet en zal 'm lopen" Citaat NRC 16 oktober 2012




Onderstaand artikel stond 16 oktober 2012 in de NRC, het past goed in de reeks van berichten die ik zelf  de afgelopen weken geschreven, veel is voor mij herkenbaar.


                                 




Integraal overgenomen NRC 16 oktober 2012
  

maandag 15 oktober 2012

Blessure, lichte paniek...

Het moest een keer gebeuren, een blessure en meteen een lichte mate van zorg of paniek.

Weet nog goed dat toen ik in december 2011 in de voorbereiding voor de 10 km Linschotenloop was, ik een pijnlijke aanhechting in mijn voet had , die naar bleek uit een kramp in mijn knieholte kwam. De fysiotherapeut, laten we hem Hans of Jelle noemen, behandelde mij vakkundig en bij het laatste consult zei Hans heel optimistisch dat dit waarschijnlijk niet de laatste keer geweest was dat ik hen nodig zou hebben.
En ja hoor, 10 maanden later hebben ze gelijk gekregen. Had tot die tijd nauwelijks ergens iets gevoeld, licht gevoelige achillespezen, beetje pijn kuiten en dat was het eigenlijk wel. De achillespezen zijn "verholpen" door nieuwe schoenen aan te schaffen, mijn toch vrij dure schoenen waren binnen een jaar behoorlijk afgesleten aan de zolen, had er dan ook al meer dan 1000 km mee afgelegd.
Maar terug naar mijn blessure. Afgelopen week in vier verschillende trainingen 70 km gelopen en tijdens de laatste van 22 km. voelde ik mijn re lies wat gaan trekken. Wel gewoon uit kunnen lopen, maar de dag daarna was het echt pijnlijk ter plaatse. En dat met nog even drie weken te gaan en de zwaarste trainingsweek aanstaande.
Wat doe je dan, juist je fysiotherapeut vragen, het kwam goed uit dat ik een rustweekend had gepland en daardoor een paar dagen niet kon trainen  tesamen met ijs massage en de spierregio soepel houden moest uitkomst geven. En met deze therapie lijkt het zich goed te ontwikkelen. Vandaag in rustig tempo 10 km gelopen en dat ging probleemloos, denk dat het toch even een te zware week is geweest. Nu maar hopen dat het zich verder goed ontwikkeld, maar gewaarschuwd ben ik wel.

Zo hoorde ik van iemand die ook naar NY gaat dat hij kort geleden een zweepslag had gekregen, dan moet je echt 1-2 weken nauwelijks trainen, zo iets is in dit stadium nauwelijks meer in te halen.

En zo is er weer een week voorbij, nog 3 weken te gaan tot de 4e november 2012, de spanning stijgt.

donderdag 11 oktober 2012

Waar komt de Marathon vandaan?

Waar komt de marathon vandaan?

De marathon is een van de populairste afstanden die overal ter wereld wordt gelopen. Elk jaar worden er honderden wedstrijden georganiseerd. Maar wie heeft ooit besloten om hardloopwedstrijden te houden over een afstand van exact 42,195 km?
Om te beginnen is Marathon een stadje in Griekenland en de locatie van de beroemde Slag bij Marathon in 490 v. Chr., toen de invasiemacht van de Perzen werd verslagen door de Atheners. Volgens de legende werd de boodschapper Pheidippides teruggestuurd naar Athene met het nieuws van de overwinning. Hij rende de hele afstand zonder te stoppen en riep bij aankomst: "We hebben gewonnen!" voordat hij in elkaar zakte en door uitputting overleed.

Pheidippides is niet alleen de eerste marathonloper, maar meteen ook de eerste marathondode. Zoals bekend overlijden er nog wel eens mensen tijdens een marathon, de schatting is 1 - 2 per 100.000 duizend lopers. Als Pheidippides in onze tijd had geleefd had hij kunnen weten dat extreme inspanning en dat bij warme, griekse, omstandigheden leid tot veel vocht verlies, vooral aan het einde van een marathon kan dit leiden tot uitdroging met als gevolg indikken van het bloed en het makkelijker ontstaan van stolsels in bijvoorbeeld het hart met fatale gevolgen. Kan ook zijn dat hij een aangeboren hartafwijking had, waardoor een fatale ritme stoornis ontstaat, of afwijkende kransslagaders, iets wat alleen met moderne onderzoekingen gevonden kan worden. Het verhaal uit de oudheid vertelt ons niet of Pheidippides onderweg voldoende gedronken heeft. Als hij dit laatse wel had gedaan, dan had het zijn kans op overleven sterk vergroot.
 
Of dit echt gebeurd is of niet, is een ander verhaal (historici zijn het er niet over eens), maar de weg van Marathon naar Athene is inderdaad 42 kilometer lang. Aan het einde van de 19e eeuw ontstond pas het idee om een wedstrijd over deze afstand te houden.

De moderne marathon is ook op een andere manier verbonden met het oude Griekenland, namelijk via de Olympische Spelen. De Grieken hielden om de vier jaar Olympische Spelen, een festival dat bestond uit atletiekwedstrijden en plaatsvond in Olympia, ter ere van Zeus. Er bestaan diverse legenden over de oorsprong van deze traditie, maar waarschijnlijk begonnen de spelen in de 8e eeuw v. Chr. en werden vervolgens meer dan duizend jaar lang gehouden.



Peter op trainingskamp in het Olympia Stadion te Olympia net na de start
vanaf de oude startlijn, verder v.l.n.r zijn loophazen Noa, Jonne, Luco en Elsa
 
De Olympische traditie werd in de 19e eeuw nieuw leven ingeblazen in Europa, en er werd besloten ook een langeafstandsloop in het programma op te nemen: de marathon. De man aan wie dit idee wordt toegeschreven, heet Michel Bréal, een Franse filoloog die het idee voorlegde aan de oprichter van het Internationaal Olympisch Comité, Pierre de Coubertin.

En zo werd in 1896 tijdens de eerste moderne Olympische Spelen in Griekenland, de eerste marathonwedstrijd gelopen. Zeventien lopers namen deel aan de wedstrijd waarvan slechts negen de finish haalden. De wedstrijd werd gewonnen door de Griek Spyridon Louis. Deze wedstrijd ging overigens over een afstand van 40 km.

De officiële afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd voor het eerst gelopen bij de derde Olympische Spelen, die van 1908 in Londen. Toen werd de oorspronkelijke afstand van 25 mijl verlengd naar 26 mijl, dit om louter organisatorische redenen ten gevolge van een verzoek van het Britse koningshuis. De afstand kwam enigszins overeen met die van de eerste Griekse marathon: 42 km en 195 meter, de afstand tussen de start op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de Koninklijke tribune in het White City Stadion in West-Londen was uitgezet.
Op de volgende Olympische Spelen werd er echter weer een andere afstand gelopen, en pas 12 jaar later werd internationaal definitief vastgelegd dat de marathon over 42 km en 195 meter verlopen zou moeten worden.

De marathon werd al snel razend populair, maar bleef tot ver in de tweede helft van de 20e eeuw een evenement alleen voor mannen. Dit leidde tot steeds meer protest van vrouwelijke atleten. Soms waren er vrouwen die onofficieel de marathon liepen, zoals Kathrine Switzer, die in 1967 de marathon van Boston uitliep.

Het zou toch nog tot 1984 duren voordat de marathon voor vrouwen werd opgenomen als Olympisch onderdeel. In dat jaar werd in Los Angeles de Amerikaanse hardloopster Joan Benoit de eerste vrouw die een Olympische marathon won.

In 2010 vierde de wereld de 2500e verjaardag van de marathon. Wereldwijd worden er elk jaar honderden marathons georganiseerd, en het aantal vrouwelijke deelnemers blijft stijgen. Er zijn tegen woordig tal van hardloopevenementen uitsluitend voor vrouwen.


Bovenstaande informatie komt van Dutch Dunners en de Atletiekunie / ASICS, behalve het cursieve gedeelte en de getoonde foto.